dinsdag 17 oktober 2017

Tree therapy

Ik probeer vaker de natuur in te gaan. Dat lukt nog niet zo vaak als ik zou willen, maar in ieder geval vaker dan voorheen. Ik kan wel eens jaloers worden op mensen die ergens wonen waar je vanuit huis zo een natuurgebied in kunt lopen. De bossen in of de duinen in. Waar ik woon moet ik er toch eerst een stukje voor fietsen of rijden. En niet alle natuurgebieden staan mij aan. Ik hou van een stuk bos of heide dat oud is. Dat verschil kan ik namelijk voelen. In een nieuw bos of natuurgebied hangt een andere energie. Ik hou er van als het ouder is, dan is het bos en de energie al wat gezapig. Dat geeft me rust.

Ik heb sinds kort een klein natuurgebied ontdekt, niet zo ver rijden, waar ik regelmatiger terug kom. Dat bevalt me wel, door vaker terug te komen leren we elkaar een beetje kennen. Het bos en ik.





Ik (her)ontdek de natuur, het buitenleven, steeds meer. Door de moon challenge, door natuurmeditaties. Door tijd in de natuur door te brengen leer ik mijn eigen innerlijk leven steeds beter kennen en begrijpen. Wat ik gemerkt heb is dat de natuur - het buitenleven - geduldig is, zonder oordeel en er altijd is om je op te vangen. Luister met aandacht naar de wind, naar ruisende bladeren, naar krakend takken en je hoofd wordt helder. Als vanzelf komen antwoorden op vragen die je hebt bovendrijven. Ontwikkel een gevoel voor wat bomen, dieren, planten nodig hebben en je ontwikkelt als vanzelf het gevoel voor wat je zelf nodig hebt. Niet alleen wat je nodig hebt, maar ook wat je kunt geven. De natuur moeten we koesteren. Zodat de natuur ons kan koesteren.

Binnenkort start de derde moon challenge van Yvonne Vrijhof. Aan de andere twee challenges heb ik ook meegedaan en ik heb me ook voor deze derde aangemeld. Ik besteedde best wat tijd aan de challenges, op het fanatieke af (zoals ik wel met meer dingen gedaan heb), nu voel ik dat ik het rustiger op me af kan laten komen. Alsof ik mag gaan oogsten waarvoor ik zo hard gewerkt heb.

Om Yvonne's activiteiten te steunen kocht ik haar boek Hoofd in de wolken, voeten in de aarde. Ook heb ik een donatie gedaan. Dat vond ik wel het minste wat ik kon doen, aangezien zij de moon challenge gratis deelt. Er gaat tenslotte veel tijd in dit soort initiatieven zitten. En ik heb er veel van opgestoken, dus mag daar wel wat tegenover staan.

In het boek Hoofd in de wolken, voeten in de aarde neemt Yvonne je een jaar lang mee op wandelingen door de natuur. Ze vertelt over welke inzichten de natuur haar geven, de antwoorden die de eik, de beuk of de maan haar geeft op dilemma's en vragen in het leven. Door over haar eigen ervaringen te vertellen ontdek je welke mogelijkheden er allemaal voor jou zijn. Echt heel mooi opgeschreven. Het is geen boek met achtergrondinformatie over de betekenis van bomen of een handleiding voor natuurrituelen, maar bedoeld om de liefde voor de natuur over te brengen. Dat is haar aardig goed gelukt!



Voor een kort rondje op zondag ga ik wel eens naar een natuurgebied dichterbij. Dat is een paar minuutjes fietsen. Ondanks dat het een klein oppervlak heeft, valt er toch elke keer weer wat voor mij te ontdekken. Vorige week liep ik er in mijn eentje voor wat tree therapy (zoals ik las bij Rosan van Roosachtig - zo'n mooie term vond ik het, dat ik vroeg of ik 'm mocht gebruiken) en toen viel mijn oog op één boom in bijzonder. Terwijl de stammen van de andere bomen in de schaduw stonden, scheen er zon op de stam van deze ene boom. Hij trok mijn aandacht en ik bedacht me dat ik 'm maar eens moest gaan knuffelen. Dat denk ik tegenwoordig wel eens. Andere mensen doen het ook. De meeste zijn ook nog normale mensen :-D. Maar toch keek ik wel om me heen of er geen mensen in aantocht waren. Zo vrij voel ik me nog niet.


Ik bestudeerde die boom eens beter en ik ontdekte dat hij dood was! Een hele gekke gewaarwording was dat. Niets leek er op dat hij dood was, als ik naar de stam keek zag ik niks bijzonders. Als ik omhoog keek zag ik overal groene bladeren. Maar toen ik langer keek en de stam volgde kon ik zien dat aan deze boom geen enkele zijtak meer zat en ook geen blad. Er liep een hele lange tak tot over het wandelpad naar de andere kant, maar er zat geen leven meer in.
Dat beeld van die dode boom, die zo verdekt stond opgesteld tussen de levende bomen boeide mij. Daar kan je zóveel symboliek uit halen. Dat ook wat afgestorven is, bij het leven hoort. Dat het leven doorgaat. Dat ieder wel iets in stand houdt wat eigenlijk al afgestorven is. Dat je kunt steunen op dat wat je omringt. Vond het prachtig. Als kind was dat soort symboliek voor mij vanzelfsprekend. Ik heb dat wat afgeleerd omdat er weinig draagvlak voor was. De natuur is oneindig geduldig en fluistert je de antwoorden in die je zoekt. De natuur geeft altijd een goed advies.


Het lijkt of de boom een bladerdak heeft, maar als je de stam volgt, dan zie je dat hij kaal is. 

aan de stam is niks vreemds te zien. 



Dag zon. Tot morgen. 


dinsdag 10 oktober 2017

Spaardoel #1 bereikt: zonnepanelen

Daar liggen ze dan, onze zonnepanelen. Vorige week werden ze geplaatst. Het was wel een iets grotere klus dan we ons van te voren op hadden ingesteld, maar uiteindelijk verliep het allemaal vlot. Het is net als met een naaiklus, daar ben je ook meer tijd kwijt met patroon tekenen, knippen, rijgen, omzomen, dan met het naaien zelf. De trapkast moest leeg, spullen op zolder moesten opzij geschoven - oh nee, toch maar niet, we plaatsen de omvormer wel in de garage -  en toen de garage leegmaken. Dat laatste was niet zoveel werk. Tenminste, dat denk ik. Ik was er alleen het eerste half uur bij, de rest was Michel thuis. In ieder geval: het werk was in 1 dag geklaard en wij zijn heel blij met het resultaat. Michel heeft er een nieuwe hobby bij: kijken op de meter hoeveel de panelen opleveren :-). Zodra we de app hebben, kan hij op elk moment even kijken, hoeft 'ie niet steeds naar de garage.

Hele grappige foto vinden we dit, alsof we in een oerwoud wonen, maar de struiken van de buren staan er ook op :-).



Blij trouwens dat het niet een dag later gepland stond, want dan was het vast niet doorgegaan vanwege de oktoberstorm. De eerste stormtest hebben de panelen in ieder geval goed doorstaan. Heb je er opeens een zorg bij: help, waaien de panelen niet van het dak? Maar dat is niet gebeurd. Ze liggen er nog net zo vast op als een teek in de vacht van een hond.

Voor wie het interesseert: we hebben 16 panelen van het type Q-Cells QPeak Mono Black 290 WP en een omvormer van Solar Edge. De panelen zijn parallel aan elkaar geschakeld, wat betekent dat het niet uitmaakt wanneer 1 paneel in de schaduw ligt. De panelen die wel in de zon liggen, leveren dan wel optimaal stroom. Iets met optimizers. Een expert op het gebied van zonnepanelen ben ik niet geworden. Daar kan ik je niet echt veel over vertellen. Ben alleen maar goed in het sparen voor zonnepanelen, en misschien dat zelfs ook niet altijd.

de eerste stroom is opgewekt, daar worden wij ook opgewekt van hahaha

Ben er wel heel trots op dat het me gelukt is om dit spaardoel te halen! Al dat besparen lijkt nu toch zijn vruchten af te werpen. Systematisch kosten terugbrengen, zuiniger omgaan met eten, meer tweedehands i.p.v. nieuw, goedkopere uitstapjes, goedkopere cadeaus en vooral heel veel niet kopen.

Ik heb nu 4 van de 8 spaardoelen gehaald, dus dat gaat best goed. Of ik de andere nog haal dit jaar, dat betwijfel ik. Het tuinhuis was sowieso al niet realistisch en er is tussendoor ook geld naar andere aankopen - zoals nieuwe kamerlampen - gegaan. Maar die zou ik wel het allerliefst willen. We zullen zien hoe het loopt.

groeten Anita

Een vision board maken voor je spaardoelen
Behaalde spaardoel #4 wandelschoenen
Behaalde spaardoel #5 zomervakantie (niet specifiek over geblogd, maar ik spaarde het doelbedrag bij elkaar en we gingen op vakantie, dus 'check spaardoel' ;-)
Spaardoel #2 verduisterende gordijnen is ook behaald, maar daar heb ik nog niet over geschreven.








donderdag 5 oktober 2017

De basis van al mijn blogartikelen

Al weer ruim 5 jaar schrijf ik op dit blog. Wat begon als een verslag van mijn opruimproject Een kastje per dag werd gaandeweg een plek om mijn eigen persoonlijke ontwikkeling bij te houden. Korte (hoewel...kort is niet mijn sterkste kant) stukjes over mijn eigen groei, waarin ik altijd probeer de universele boodschap te zoeken.

Heel veel keer heb ik teruggebladerd in mijn eigen blogposts en op een gegeven moment ontdekte ik dat er een logische volgorde in die ontwikkeling zat. Het ene inzicht leidt automatisch naar het andere. Doordat ik systematisch mijn huis ging opruimen, ging ik me afvragen waarom die spullen in mijn huis terecht waren gekomen. Ik daardoor bewuster om met geld, werd bewuster van mijn afval, bewuster van hoe eten gemaakt wordt. Ik werd bewust dat alles met alles in verbinding staat.

Al die logische stapjes heb ik uitgewerkt in 6 stappen. Het blijkt eigenlijk de basis voor alles waar ik over schrijf.

Soms dacht ik wel eens: voor iemand die het leven eenvoudiger wil maken, schrijf ik over best veel onderwerpen! Dan vond ik dat ik me maar wat meer moest specialiseren. Maar dan is voor mij het hele verband weg, heb ik inmiddels door. Voor mij heeft huishouden, duurzamer leven, financiële bewustwording en persoonlijke groei allemaal met elkaar te maken. Soms heb ik periodes dat ik liever over spirituele groei schrijf en dan weer een periode over financiën of eenvoudiger leven of het huishouden. Die 6 stappen zijn de basis van mijn hele blog. Ik hoop dat ik het nog een keer mooi kan uitwerken tot een boek. Het enige is dat er gevoelsmatig nog een 7e stap bij hoort te zijn, maar wie weet heb ik die nog niet ontdekt in mijn eigen ontwikkeling.

Voor Inspirerend Leven heb ik de 6 stappen uitgewerkt en ze zijn hier te lezen:

6 praktische manieren om richting te geven aan je leven. 

1. Opruimen en minimaliseren
2. Bezuinigen en budgetteren
3. Leer om zelf iets te maken
4. Integreer yoga of meditatie in je leven
5. Ga op zoek naar je eigen ritme
6. Ga de natuur in

Al deze zes manieren zijn laagdrempelig, goedkoop en helpen je om je leven te verrijken. Je kunt je er ook nog eens oneindig in verdiepen. Door over deze onderwerpen te schrijven, over wat ik zelf leer, hoop ik dat ik anderen ook tot hulp ben. Ik ben er in ieder geval nog lang niet over uitgepraat.

Hartelijke groet,
Anita

6 praktische manieren om richting te geven aan je leven



zondag 1 oktober 2017

De grappige dingen die kinderen zeggen #13 Stoptober





Ellie (geboren in oktober) hoort op de autoradio een gesprek over Stoptober.
Ellie licht opgewonden: 'Daar hoorde ik deze week al eerder over. Ik dacht Huh, gaan ze oktober overslaan??'

Ze pauzeert even.

Dan zegt ze verongelukt: 'Ik dacht waaaat?! Dan ben ik helemaal niet meer jarig!!'


dinsdag 26 september 2017

3 dingen die je nooit meer nieuw zou hoeven kopen

Vroeger kwam ik vooral bij de kringloop om antiek te zoeken. Wat ik antiek noemde tenminste. Vooral oude sierspullen; een antiek kastje, tafeltje, vaas, dat soort dingen. In de hoop iets van enorme waarde in handen te hebben. Geen idee of dat gelukt is trouwens.

Tegenwoordig gebruik ik de kringloop voor allerhande huishoudelijke artikelen. In plaats van nieuw te kopen, probeer ik of ik het tweedehands kan vinden. Beter voor mijn portemonnee en beter voor het milieu.

Als je vaker bij de kringloop komt, dan gaan je dingen opvallen. Wat ooit een trend was in huis - zoals de chocolate fondue - is nu in grote getale te vinden in de kringloop. Je ziet ook meteen welk kerstpakket niet zo in de smaak viel. Sommige artikelen zijn schaars, maar er zijn ook artikelen in overvloed.

Zo kwam ik tot de conclusie dat er zeker 3 artikelen zijn die je nooit meer nieuw zou hoeven kopen. Nooit is een groot woord natuurlijk, maar in ieder geval de komende jaren. Ik geloof dat de wereld voorlopig genoeg van deze spullen op voorraad heeft. Als wij ze nu massaal een paar jaar niet nieuw kopen, dan lijkt me dat wij een hele goeie daad doen :-).

Ik heb een top drie samengesteld;

1. Kandelaars en kaarsenhouders

Kringlopen bieden kaarsenhouders in alle soorten, maten en kleuren aan. Daar is altijd wel eentje bij die precies past bij jouw kaarsenvoorkeur. Waarschijnlijk heb je toch al genoeg kaarsenhouders in huis van al die verjaardags- en Sinterklaascadeaus en kerstpakketten. Maar mocht je toch net een andere zoeken dan je in huis hebt, kijk dan eerst bij de kringloop.

Tussen alle houders die ik had, bleek dat ik geen lage kaarsenhouders had. Ik kocht vorig jaar deze twee glazen bij de kringloop. Ik geloof de ene 50 cent en de andere een euro. De kaarsen maakte ik bij een uitstapje met de kinderen naar kaarsenmakerij Wilhelmus. Heel erg leuk trouwens om te doen.




2. Vazen en bloempotten

Planten groeien, planten gaan dood. Het ene moment is het modern om geen planten meer in huis te hebben, het andere moment is de urban jungle weer terug in de huiskamer. Nieuwe bloempotten zijn afschuwelijk duur. En dat terwijl er elke dag nieuwe aanvoer is bij de kringloop. Want zo'n bloembakje van de bloemist is leuk om te krijgen, maar de sierappels verrotten op den duur en de pompoenen lopen ook weg in het voorjaar. En wat hou je over: juist, een schaal. Die meestal naar de kringloop gaat. Als je bedenkt dat er elke dag een huishouden is die de bloempotten naar de kringloop brengt, dan is er bijna geen reden om een nieuwe te kopen.

Een vaas voor elk soort boeket. Strak en recht voor de tulpen, wijd voor de veldboeketten. Ik heb ze in soorten en maten. Er zijn vazen bij die ik uiteindelijk nooit gebruik (meestal de gekregen vazen met een bloemwerk er in) en naar de kringloop breng. En er zijn vazen die ik nog niet had en die haal ik op bij de kringloop. Er er altijd ruime keuze en je hebt voor een prikkie een geschikte vaas.

een grotere bloempot gekocht omdat mijn 20 jaar oude plant aan een groter 'huis' toe was.


schalen genoeg bij de kringloop om een bloemstuk in te maken. 

In het voorjaar en de zomer pluk ik bloemen uit eigen tuin. Dat zijn geen grote boeketten, gewoon kleine kleurige vrolijke bloemetjes. Dit model vaas had ik nog niet en kocht ik bij de kringloop. 1 euro per stuk als ik me niet vergis. 


3. Fotolijstjes

Nog een goed voorbeeld zijn fotolijstjes. Ik weet dat je ze voor een habbekrats kunt kopen bij diverse wegwerpwinkels, maar waarom zou je nog weer nieuwe lijstjes toevoegen aan de grote berg die er al te vinden is bij de kringloop. Leuk om een van die trendy spreuken in te doen en als cadeautje te geven (dan kan de ontvanger 'm weer naar de kringloop brengen ;-)), leuk voor jezelf of leuk voor kinderen om te versieren. Wat ik ook wel doe is een foto van de kinderen met een vriendinnetje afdrukken, in een lijstje doen en dat geven op het verjaardagsfeestje van het betreffende vriendinnetje.


assortiment bij de plaatselijke kringloop

Ik hoop dat ik je op ideeën heb gebracht. Nu ben ik wel benieuwd of jullie items hebben die je niet meer nieuw koopt, maar alleen nog tweedehands. Ik lees het graag bij de reacties.

Fijne week.
Anita



woensdag 20 september 2017

Zelf maken: kruidenzout

Heel veel producten die kant-en-klaar in de winkel worden aangeboden zijn heel simpel om zelf te maken. Daar verbaas ik me elke keer weer over. Ook over hoe ik het vanzelfsprekend vind dat de fabriek het heeft gemaakt. Heel lang heb ik gedacht dat fabrieken het beter konden dan ikzelf, dat het vast een heel ingewikkeld productieproces zou zijn om het zelf te maken. Maar dat is bij lang niet alle producten zo. Bij bladerdeeg wel. Daar waag ik me niet aan, die koop ik kant-en-klaar.
Maar kruidenzout is iets wat je heel makkelijk zelf kunt maken. Zo weet je precies wat er in zit, je kunt het precies maken zoals jij het zelf het lekkerst vindt en je kunt zelf bepalen hoeveel geld je er aan uitgeeft.


In een leuk potje met een kaartje er aan is het een charmant cadeautje.


Wat over is komt niet verder dan een conservenpotje :-). 


Natuurlijk kun je een prima leven hebben zonder ooit kruidenzout in je bezit te hebben gehad, maar als je toch al het hele alfabet aan kruiden in huis hebt omdat je zelf bouillon of soep bent gaan koken, zelf je curry pasta's bent gaan maken, zelf je nasi-kruiden hebt gehusseld, dan kun je er ook prima kruidenzout mee maken.

Je hebt 250 gr. grof zout nodig (zeezout of himalayazout).
Daaraan kun je allerlei kruiden toevoegen. Je kunt ze allemaal toevoegen of weglaten wat je niet in huis hebt of waar je niet van houdt.
Zoals:
2 eetlepels peterselie
2 theel. uienpoeder
2 theel. knoflookpoeder
1 theel. oregano
1 theel. dille
1 theel. basilicum
1 theel. salie
1 theel. rozemarijn
1 theel. zwarte peper

Alle kruiden zijn gedroogd uiteraard.

Deze ingrediënten doe je met elkaar in een keukenmachine en pulseert het door elkaar, zodat de zoutkorrels fijner worden en de kruiden er mooi door mixen. Giet over in een potje dat goed afgesloten kan worden, zodat het zout geen vocht kan aantrekken.

Kruidenzout kun je gebruiken om vlees te kruiden, in soep, op gepofte aardappel, over je pasta of salade.



Leuk voor jezelf, maar ook heel leuk om als cadeautje te geven. Ik verwerkte het in een mand voor vrienden waar we gingen barbecuen. Met kruidenplantjes, flesjes olijfolie of azijn en een leuk mandje er om heen. Deze mand komt van de Tuinland (afgeprijsd), maar je kunt bij de kringloop ook te kust en te keur voor mandjes, kratjes of dienbladen. Denk creatief.



Kruidige groet
Anita










vrijdag 15 september 2017

Herfst: laat het los

Ik ben in een wat eigenaardige stemming deze week. Misschien al sinds we terug zijn van vakantie. Alles moet weg namelijk!



Het is net of ik nu pas begrijp wat opruimen is. Of het is gewoon weer een diepere laag van besef, dat is ook heel goed mogelijk. Of het is De Overgang waar ik in zit, waarbij ik me bij steeds grotere vlagen van nergens of niemand iets aantrek. Nog aannemelijker.

Stapels papier de deur uit. Tassen en kliko’s vol! Al twee keer naar de kringloop een partij spullen gebracht. En het opvallende was dat het vrijwel alleen maar om spullen ging die wij zelf zomaar een keer gekregen hadden. Omdat ik ‘ja, dankjewel’ zei of omdat we het ergens gratis bij kregen, voordat ik 'nee' kon zeggen. En ik bedacht: het spul komt makkelijker het huis binnen, dan dat je het er weer uit krijgt!

Heb mijn kledingkast uitgezocht en dat terwijl ik dacht dat er niks meer te ruimen viel. Hup naar de kringloop of ruilwinkel. Ik ga het ook niet meer te koop aanbieden, zelfs niet dat ene mooie rokje, het is me allemaal teveel moeite voor een geringe opbrengt.
Ik heb massa's verkocht via MP de laatste jaren. Op het hoogtepunt, toen ik spaarde voor onze keukenrenovatie, kreeg ik aan het eind van het jaar van MP een overzicht: ik had voor €4000 verkocht. Ik sleet echt alles aan mensen. Ze kwamen de deur niet uit voordat ze een kindershirtje van €0,50 hadden gekocht. (ik moet nog wel eens aan die arme vrouw denken).
Ik was toegewijd om meer geld over te houden, heb er enorm veel tijd in gestoken. Van sommige acties vraag ik me nu wel af of het de beste besteding van mijn tijd was (zoals een shirtje van 50 ct) het gaat ten slotte ook altijd weer ergens anders ten koste van. Meestal was dat mijn tijd, mijn rust of de kinderen.

Dus nu vind ik het wel even best. De tijd die er in gaat zitten is het me nu even niet waard. Bovendien
heb ik nog amper waardevolle spullen. En ik merk dat ik het zelfs niet erg meer vind om kleding die ik voor de kinderen nieuw gekocht heb en gedragen is, gratis door te geven aan een ander of aan de kringloop. Veel plezier ermee. Hebben wij ook gehad.

Ik had nog een computer die best €25 zou kunnen opleveren. Heb ‘m drie keer verkocht en werd tot drie keer toe niet opgehaald. Toen vond ik het wel genoeg. Ook kringloop.
De keukenkasten uitgedund, ongemerkt komen daar spullen in waar je zelf niet om gevraagd hebt. Weg ermee.

Op social media hou ik vaker mijn mond dicht, want ik wilde dan toch vaak weer weten of er iemand was die weer op mijn reactie had gereageerd.  Ik besteed mijn tijd gerichter aan de stukken die ik wel wil schrijven.

Ik was zat van een paar kamerplanten, maar vond het sneu om ze weg te doen want de man had ze gekocht en een levende plant in de kliko gooien krijg ik niet over mijn hart. Dus die zijn ook naar de kringloop verhuisd. Ik heb ze vergeving gevraagd en een goed leven gewenst.

Na die planten zei mijn man dat hij ook nog wel wat kon noemen waar hij zat van was! De lampen. Snap ik. Twee staande lampen, 10 jaar geleden als ‘tijdelijk’ gekocht voor €6 per stuk ofzo bij de ikea en nu staan ze er nog. En een oude staande lamp van mij die volgens de man stroom vreet en waarvan het leeslampje het nog nooit gedaan heeft. Tenminste niet sinds de man bij mij is.
Ik zei: zoek maar wat uit op internet.
Kon me allemaal even niks schelen, ook de prijs niet. Hoewel, op het laatst wel hoor. Hij zocht wat uit, ik bekeek het van een afstand zei ‘best’ en ‘bestel maar’. Hij zei ‘er is een serie van: staande, wand en tafel’.
‘Vin’k ook goed,’ zei ik. ‘Bestel maar.’
De man wist niet hoe hij het had. Hij zal wel gedacht hebben : snel bestellen voordat het moment weer voorbij is ☺
Zo’n soort bui dus.

Ik heb zelfs van de week serieus overwogen om ons huis te verkopen en een grotere verderop in de straat weer te kopen. Ons huis moet net zo opgeknapt worden als dat andere huis. Net als daar moet ook hier de tuin opgeknapt, de slaapkamers vernieuwd en de zolder afgewerkt worden. Konden we net zo goed dat geld en die tijd in een ander huis steken waar meer tuin is, waar meer plek is voor een eethoek, een grotere oprit, al plek op zolder voor een healingpraktijk en een bijkeuken waar je via inpandige garage in kunt komen. Maar dat idee ga ik toch maar niet serieus oppakken. Teveel gedoe.
Nogmaals: zo’n soort bui dus.

Want. De herfst komt er aan! Het is tijd om zaken te laten verwaaien. Dingen los te laten die je niet mee wilt nemen de winter in. De vruchten oogsten, conserveren en consumeren. Al het overtollige kan weg!

Herfstige, opstandige groet ;-)
Anita



maandag 11 september 2017

Wacht maar tot ze ouder worden




Vaak genoeg heb ik het gelezen of horen zeggen; de ‘wacht maar tot ze ouder worden’-reacties als je vertelt dat je minder zoet en snoep wilt voor je kinderen, minder prikkels, minder tv/schermtijd, minder luxe kleding, minder spullen, minder wegwerp.
De vriendelijke glimlach van de ouder met grotere kinderen. De glimlach die wil zeggen dat je streven nobel is, maar gedoemd te mislukken. Want…wacht maar tot ze ouder worden!

Want als ze ouder worden, dan vinden ze de kinderboerderij saai, dan willen ze kant-en-klaar eten, want dat is ‘echt’ eten, dan willen ze chips en hippe repen chocola met een mooie verpakking maar weinig chocola, dan willen ze filmpjes kijken en verder niks, dan willen ze niet meer gezien worden met een verantwoorde drinkbeker. Nee, dan willen ze een pakje Wicky! Of liever nog: cola of een energy drank. Net als de andere kinderen. Dan willen ze geen kneuterig kinderfeestje thuis meer, maar een feest met Entertainment – betaalde entertainment. Nu willen ze nog wel tweedehands sneakers en tweedehandskleding, maar er komt vast een moment dat ze overpriced sneakers willen en elke maand een nieuw shirtje van de H&M. Dat is zo ongeveer de tendens van de reacties van ouders met grotere kinderen. Al dan niet hardop uitgesproken.

Ik kan niet zeggen dat het helemaal on-waar is. Onze dochters worden ook ouder en lusten op een terras opeens alleen maar cola en fristi. Als ik een maand lang zelf koekjes bak – zonder conserveermiddelen en zo mogelijk zonder suiker – dan zijn het de lekkerste koekjes van de wereld, maar daarna vragen ze toch weer om ‘echte’ koekjes. Als we in een vakantiehuisje of op de camping zitten dan hoor ik ze nooit over het ontbreken van tv, maar zodra we thuis zijn dan verdwijnen ze naar hun kamer met de ipad.

Ik heb er altijd op gelet wat ik onze kinderen (en onszelf trouwens ook) te eten gaf – je weet wel: weinig suiker, verantwoorde snacks, weinig tarwe producten, maar je geeft die kinders een keer snoep en ze zijn voorgoed verpest.

Verzet

Dus ja, vanuit die benadering lijkt het een strijd die bij voorbaat verloren is, maar ik heb me er altijd tegen verzet om het dan maar helemaal niet aan te beginnen. Dat het zo werkt bij kinderen toont naar mijn idee alleen maar aan hoe verslavend het effect van suiker is en hoe groot de aantrekkingskracht van tv en tablet en hoe krachtig marketing is. Dat kinderen zo beïnvloedbaar zijn, maakt naar mijn idee het belang nòg groter om er wèl aan te beginnen. Elk jaar dat je je kind van deze afleidingen weg hebt kunnen houden is er eentje gewonnen.

Ouders (moeders) zouden teveel doorslaan is de kritiek van nu. We moeten weer gewoon gaan eten en gewoon gaan opvoeden. Dat positieve opvoeden en natuurlijk ouderschap levert zacht kinderen op. Vaccinatie moet verplicht worden en met die grote hoeveelheden zeep in billendoekjes zal het in de praktijk ook wel meevallen en als het kindje dan uitslag krijgt, dan komt het vast ergens anders van. En ach, een keer snoepen moet toch kunnen, dat hoort er toch bij (in het weekend, op verjaardagsfeestjes, Sint Maarten, Sinterklaas, Kerst ach eigenlijk alle dagen van de week). E-nummers zijn toch door de EU goedgekeurd, dus hoe kwalijk kan het zijn? En kunnen we nu ook al geen plastic meer gebruiken met BPA, ja jee, dan kan je helemaal niks meer!

Concessies

Ik moet in de opvoeding soms concessies doen aan mijn eigen opvattingen. Soms moet ik de strijd opgeven. Of nieuwe wegen zoeken. Onze kinderen ontwikkelen hun eigen voorkeuren, hun eigen smaak en zij moeten de wereld tenslotte op hun manier ontdekken.

Maar het gedrag van mijn kinderen laat me elke keer weer zien dat teveel zoetigheid verslavend werkt, de eetlust bederft en allergieën in de hand werkt. Ik zie elke keer weer hoe ze blij een gratis dingetje van een supermarkt in ontvangst nemen, maar het nooit echt koesteren. Ik heb heel wat armbandjes, sleutelhangers, stuiterballen, ballonnen, kleurplaten, choco paashazen en choco Kerstmannen weggegooid, simpelweg omdat het hun aandacht al snel weer verloor en ze de chocola niet eens opaten.

De tv is een dankbaar apparaat om even kinderen te parkeren als je zelf eens een keer coherent wilt nadenken of ongestoord wilt koken, maar ik zie elke keer weer aan het gedrag van mijn kinderen dat ze er lamlendig van worden. Ook valt me elke keer weer op dat in een (pret)park waar allerlei entertainment is er opeens allemaal eisen worden gesteld en geklaag komt over wie wat wel en wat niet wil, maar als de voorzieningen nul zijn (zoals in het bos) dan zijn ze tevreden. Bovendien neemt in de vrije natuur de lucht en de bomen spanningen en boosheid weg en in een speelhal cumuleert dat tot ergernissen.

Daarom hoop ik dat er elke keer weer een generatie opstaat die zich hard maakt voor het welzijn van zijn kind. Want je hebt mensen nodig die doorslaan, die overdrijven en extreem de andere kant op leven, om zo op een beter gemiddelde uit te komen. Net weer een beetje beter dan de generatie daarvoor.


vrijdag 1 september 2017

Kamperen is een werkwoord

Vorig jaar kochten we een tent. Om flexibeler te zijn in de keuze waar we overnachten. Thuis heeft veel te bieden als je eenvoudiger leeft, maar we wilden ook wel eens weg. Last-minute hotels, B&B's of appartementen zijn soms wel voordelig, maar niet altijd op de plek waar wij willen overnachten. Een overnachting boeken met kinderen erbij heeft ook zo zijn beperkingen in het aanbod. Het was een vrij wild en impulsief idee om een tent te kopen, maar ik heb er nog geen moment spijt van gehad!

Overigens is kamperen niet per definitie goedkoop. €10 per persoon per nacht is niet ongewoon. Maar dat drukt geenszins de pret, want daar krijg je ook veel voorzieningen voor!

Eerst was ons maximum aantal nachten 3. Gewoon omdat de man en ik vrij slecht slapen op een luchtbed. In een slaapzak. Maar deze zomer hebben we maar liefst 4 nachten achtereen op een camping gestaan. Overigens vrijwel alle nachten slecht geslapen (hele nacht regen, hele nacht storm, weer een nacht regen, hele nacht koud), maar ik blijf onverminderd enthousiast over kamperen.

Er blijft wel een tegenstrijdigheid in dat kamperen. Je verruilt de luxe van een centraal verwarmd huis voor een tochtige vochtige tent. Je loopt krom, omdat je eigenlijk net niet helemaal rechtop kunt staan in de tent en je weet meteen hoe de plaggehutbewoners in Drente zich voelden en waarom ze een bochel hadden :-).
Je bent de hele tijd bezig met je hut. Je haalt water op, doet de afwas, veegt de tent aan, haalt boodschappen, loopt naar de wc, gaat eens een keer douchen, doet een wasje, maakt een praatje met de buren, zet een potje thee op je primus, controleert de haringen, zorgt dat er geen regen in je tent kan lopen of ongedierte je gezin op kan eten, denkt na over wat je volgend jaar allemaal beter gaat doen, controleert om de haverklap je proviand. Maalt niet om wat zand in je eten en schoon is een relatief begrip. Echt, het is een dagtaak, dat kamperen! Sommigen zeggen het tenslotte ook: kamperen is een werkwoord.

Toch...het heeft iets. Je zet de tent op en je hebt een instant-vakantiegevoel. Iedereen lijkt zich vrijer te voelen, de kinderen klagen nergens over, vragen nergens om, gaan lekker zelf naar het zwembad voor uren vertier, of zoeken de beschutting van hun cabine als het regent en vermaken zich met hun boekjes en knutselspul (pas op dat je niet met de schaar in het luchtbed prikt!) en de woorden 'wat zal ik doen' of 'ik verveel me' zijn compleet vergeten.

Je voelt de natuur veel dichter om je heen. De vogeltjes die kwetteren, de harde wind die aan de haringen rukt en de grond doet trillen, hoe makkelijker het wordt om contact te leggen met mensen, hoe je samen spullen deelt en heel eenvoudig iets voor een ander te doen, door bijvoorbeeld en pan uit te lenen. Op deze manier het leven terugbrengen tot deze basis, dat boeit me momenteel heel erg. Dus zolang wij nog weer redelijk uit de plooi komen na een paar nachten, dan hoop ik dat ik er volgend jaar ook weer van kan genieten.

Paar foto's voor de leuk.




Ook op je kampeerspullen kun je veel besparen. De tent, slaapzakken en luchtbedden kochten we nieuw (wel afgeprijsd), maar er is heel veel mogelijk op tweedehands gebied. Stoelen en opklap picknickbank, primus, koelbox, voetpomp en vast nog meer dingen die me nu niet te binnen schieten, kochten we tweedehands. Het opklapbare krukje op de eerste foto kocht ik op de valreep, als je een dakkoffer hebt, is een krukje wel handig als je 'm in en uit wilt pakken :-). Dit opvouwbare krukje vind ik ideaal, want neemt weinig ruimte in, maar is wel stevig.  




Vanaf de camping zo te natuur in lopen....


Mijn meisje voelt zich helemaal gelukkig met haar voeten in het water, zoals ze zelf zegt. 


Hi!

We gingen ook nog naar een vakantiehuisje in het Noorden van Denemarken. Want zoals gezegd: slapen in een tent heeft voor ons zo zijn maximum. Wat een geweldig park was dit! Bijna absurd zoveel als er te doen was, maar allemaal op z'n Deens, dus 'hier zijn de voorzieningen, het is aan jou om ze te gebruiken'. Zonder animatie-team dus. In het huisje hebben we heerlijk geslapen, maar ik moet wel zeggen dat ik het buitenleven in het begin wel miste. Op een of andere manier ga je toch al sneller binnen zitten als het huis muren heeft. Maar wat een prachtige plek! De duinen, de duindoorn, theeroos, bossen, de zee. Ik had er de hele winter wel willen zitten! De hele winter? Bedoel je niet de zomer? Nee, ik bedoel de winter. Lijkt me geweldig, de zee, de wind, het verstoken zijn van alles en iedereen. 


Mijn andere meisje voelt zich helemaal gelukkig in de buurt van dieren. 


Het lijkt de sahara wel. 


Maar het is de vuurtoren van Lønstrop. De wind heeft vat gekregen op de duinen en langzaam schuift het duin op. De bijgebouwen zijn al verdwenen. Op een paar jaar verdwijnt deze vuurtoren in zee. 


Het Noordelijkste puntje. Skagen. Waar de twee zeeën botsen. Skagerak en Kattegat. 


Domestic life in het vakantiehuisje. 

Ik werkte dit jaar voor het eerst met een afgepast budget. Vooraf had ik het te besteden bedrag op de boodschappen rekening gezet en daar zouden we het mee moeten doen. Tussendoor hield ik de uitgaven in de gaven via de app van de bank en paste zo ons maximum dagbedrag aan. Dat fluctueerde soms omdat er ook getankt moest worden van het dagbedrag en de overnachtingen van de camping er ook nog af moesten. Ben niet helemaal binnen budget gebleven, maar niet ver over. We zijn erg weinig uit eten geweest of op terrasjes gezeten en ik moet zeggen dat ik het helemaal niet gemist heb. Ik vind het prima als mij eten voorgeschoteld wordt, maar dan moet het wel lekkerder zijn dan wat ik zelf kook :-).

De vakantie is weer voorbij. Het school- en werkleven komt weer in zicht. Mijn zee-meisje heeft heel veel zin in school. Zij houdt van het schoolwerk en het schoolritme. Mijn dieren-meisje heeft ook wel weer zin, maar zou het niet erg vinden als de vakantie nog wat langer duurde. Ik heb deze week twee dagen gewerkt en Michel begint volgende week weer. Ik ben als mijn dieren-meisje; ik heb geen tegenzin, maar sta ook niet te trappelen. Ik zou het niet erg vinden als de vakantie nog langer duurde.

Lieve groet,
Anita





zondag 20 augustus 2017

Het geluk vinden

De laatste tijd kom ik meerdere artikelen tegen over het vinden van geluk, over hoe je gelukkig kunt worden. Over hoe je je ware zelf kunt vinden, hoe je voor jezelf kunt kiezen. Programma's en trainingen over wat je moet doen (en laten) om eindelijk dat gedroomde geluk te vinden.

De strekking van zo'n programma snijdt vaak wel hout, maar op de een of andere manier klopt het voor mij niet. Het geluk wordt als doel gesteld, als iets waar je naartoe kunt werken, iets wat je kunt bereiken als je bepaalde stappen doet, een plan volgt of opdrachten doet. Bijna zoals bij een dieet of een fitnesstrainingsprogramma. Maar werkt dat wel? Is dat de weg naar geluk? En trouwens, wil ik dat wel, elk moment van de dag gelukkig zijn?

Bij geluk denk ik aan vrolijk dartelende mensen, die blij zijn en onbezorgd door het leven gaan. Als je ongelukkig bent dan is dat zeker iets waar je naar snakt, naar onbezorgdheid, naar blijheid. Het klinkt mooi, maar het klinkt ook hol en inhoudsloos. De hele tijd blij en onbezorgd. Dat klinkt voor mij helemaal niet reëel. 

Een van de grootste lessen die ik heb ervaren van het mediteren is dat we in de Westerse landen gewend zijn om geluk buiten onszelf te zoeken. We zoeken het bij andere mensen, in een getraind lichaam, in geld en bezit, in cosmetische ingrepen? Als ik zus heb....als ik zo ben ....dan....ja dan word ik gelukkig. Het is een misvatting om het buiten jezelf te zoeken. Als je je richt op wat er al in jezelf aanwezig is aan kwaliteiten en voorkeuren en je op zoek gaat in jezelf naar wat jou drijft, waar je plezier aan beleeft, wat je makkelijk afgaat, wat je als kind graag deed, dan vind je een veel groter gevoel van vervulling en zingeving dan wanneer je het buiten jezelf zoekt. 

Ik voel mezelf veel gelukkiger dan 5 of 6 jaar geleden. Ik doe meer van wat ik het liefste doe, volg meer mijn eigen natuur, leef bewuster, heb meer financiële vrijheid gekregen en ervaar dat mijn leven meer betekenis heeft gekregen. Toch loop ik niet de hele dag te dartelen en te stralen van geluk. Nog steeds heb ik zorgen, frustraties, verdriet, tegenslagen. Maar door meer te leven zoals bij mij past, merk ik dat ik ook de andere - ongelukkiger - gebeurtenissen van het leven er gewoon bij vind horen. En daar ga ik ook doorheen op een manier zoals bij mij past. Gelukkige momenten duren niet eeuwig, maar ongelukkige ook niet.

Misschien zit het ware geluk wel in het besef dat geluk en tegenslag twee zijden zijn van dezelfde medaille. Daar waar geluk is, is ook verdriet. Het een is er nooit zonder het ander. Dat maakt ons tot complete mensen.

Op mijn maankalender las ik een toepasselijke tekst, die precies verwoordde waar ik over na dacht.

'Vierentwintig uur per dag gelukkig zijn komt zelden voor. Huilen, lachen, schreeuwen, op en neer springen van boosheid en frustratie zijn eigenlijk allemaal gezonde gewoonten. Kinderen doen dat veel beter dan volwassenen. Onzuivere energie die wordt geproduceerd door een slecht humeur wordt op een gezonde wijze afgevoerd als je even flink moppert en daarna, hopelijk, om jezelf kunt lachen.'

Warme groet
Anita 




maandag 14 augustus 2017

Dierentuin en kinderen is altijd een goede combinatie

Wij zijn wel enorme mazzelaars hoor! Mijn ouders wonnen bij een loterij toegangskaartjes voor een dagje uit. Wij kozen voor een dagje naar het Openluchtmuseum, wat nog verzilverd gaat worden.

Maar alsof dat niet genoeg mazzel was, appte de buurvrouw mij op zondagmorgen of ik 4 kaartjes wilde voor Burgers' Zoo, gratis. Ze moesten alleen wel uiterlijk maandag gebruikt worden. De volgende dag dus. Nu ben ik meer van de weloverwogen beslissingen en niet zo van het impulsieve, maar na snel nadenken besefte ik dat ik dit echt niet aan me voorbij moest laten gaan. Het was tenslotte zomervakantie! Ik had weliswaar wat bedacht om te doen op maandag, maar dat kon ook op een andere dag. Michel kon niet mee, want die moest werken. Ik doe eigenlijk nooit alleen met de kinderen zo'n uitstapje. Vroeger reed ik wel naar Arnhem, maar dat was echt al een leven lang geleden. Sinds ik moeder ben schiet mijn aandacht vaak alle kanten op, hou ik alles en iedereen en alle mogelijke gevaar in de gaten en met alles in het verkeer en kinderen die tegen me praten, zijn dat soms teveel prikkels voor mij. Gelukkig is er de navigatie :-).

Wat een leuke dag hebben wij gehad! Ik was nog nooit eerder in Burgers' Zoo geweest, dus ik kon me heerlijk over alles verbazen en verwonderen. Da's fijn als je iets nieuws ziet. De kinderen zijn ook dol op dierentuinen. Ik kan er als kritische wereldburger van alles van vinden, van dierentuinen. Over de leefbaarheid voor de dieren, over dat er veel te veel dierentuinen in Nederland zijn, over de enorme milieubelasting (want die beesten vreten gigantische hoeveelheden!), maar hé uiteindelijk zijn dierentuinen gewoon Leuk!

De Mangrove van Burgers' Zoo was nieuw, die wilde ik echt heel graag zien. Erg mooi met al die vlinders. En ik kon mijn fascinatie voor zeekoeien ook weer opladen. We hebben het hele park bekeken, wat best een prestatie is, want het is een groot park. We kwamen rond 11 u aan wat volgens mij zo ongeveer het drukste moment aan de kassa is (wij hoefden dus niet langs de kassa, maar konden gelijk in de rij bij de ingang). Vanaf ongeveer half 4 kon je al merken dat het park leeg liep. Wij zijn helemaal tot 6 uur gebleven en toen was het parkeerterrein al weer vrijwel leeg. Je maakt heel veel kilometers in dit park, doe comfortabele schoenen aan. In het begin is het wel even zoeken naar de dieren, hadden we al een heel stuk gelopen, maar nog amper een dier gezien. Maar uiteindelijk kwam dat ruimschoots goed.

Hier wat foto's, want dat is het mooiste.

Zo schattig, bijna synchroon. Als moeder van tweeling heb ik voor zoiets een zwak.

In de mangrove. Een vlinder op mijn rug. Deze vlinders leven ongeveer 3 weken. 

Even relaxen met een ijsje en een hangmat.

De boomhut van Paul van Loon. 

Toevallig hadden we het boek De leeuwenkuil net de week daarvoor uitgelezen. 

Olifant die zichzelf een zandbad gaf. Deed 'ie volgens mij speciaal voor zijn publiek :-).

In het aquarium. De roggen zwemmen over je heen. Hun witte onderkant geeft ze een spookachtig uiterlijk. 

De mangrove. 

Zeekoeien in de mangrove.

Vlinder in een zoet bakje. 



We hebben het super gehad met zijn drietjes. De meiden waren heel lief voor me en hielpen me goed mee met opletten bij het parkeren (was overigens door het park ook heel goed geregeld) en bij het lezen van de parkplattegrond. Aan het eind van de middag sloot Michel nog bij ons aan vanuit Amsterdam en hebben we gezamenlijk het aquarium gezien. Na afloop een hele reis door de regio om een locatie te vinden waar we konden eten, we waren met twee auto's - immers Michel had zich later aangesloten - en dan is overleggen niet zo makkelijk. In ieder geval belandden we in Velp en aten heel gezellig bij een kleine pizzeria.

Het was echt een vakantieuitje waar we allemaal ontzettend van genoten hebben!


vrijdag 11 augustus 2017

Dagboek van een provincievrouw en andere lezenswaardige boeken

Van lezen hou ik. Van schrijven hou ik. Momenteel schrijf ik meer dan ik lees.
Ken je het superleuke vintage boekenblog Ogma?
Voor Ogma schrijf ik over lezen. Het beste van beide werelden.

Een paar uitgelicht:

Dagboek van een provincievrouw




Het kaft en de titel trokken mijn aandacht bij de bibliotheek. Met onderkoelde humor schrijft ze over het leven van een (redelijk welgestelde) vrouw in de jaren 30 van Engeland. De stijl deed mij denken aan Sylvia Witteman. Dit boek is nog nooit eerder vertaald in het Nederlands! Hopelijk komen van de daaropvolgende boeken ook vertalingen, want ik vond deze enorm leuk om te lezen. [lees meer op ogma]


Bekijk het boek bij Bol


Judajaagster






Debuut faction thriller van mede Groningse Janneke Heimweg. Een spannend boek met veel feiten verwerkt over de Joodse geschiedenis in Groningen. Met name rond de Folkingestraat. Na dit boek adviseer ik om een bezoek te brengen aan de prachtige Groninger synagoge en een rondwandeling te doen. Dan zie je als het ware hoofdrolspeelster Juul door de Folkingestraat fietsen. [lees meer op ogma]








Bekijk het boek bij Bol.


Lena





Lena is het hartverwarmende debuut van Monique Bronkhorst. Ze vertelt het verhaal van haar grootmoeder Lena en diens markante man Henk ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Henk dacht groot, groter en grootst. De Tweede Wereldoorlog was in veel opzichten een belemmering voor zijn groei. Lena hield van het eenvoudige leven en hield de boel bij elkaar. Geen gemakkelijk huwelijk, des te interessanter om over te lezen. [lees meer op ogma]




Bekijk het boek bij Bol.


Charismatisch defect




Dit prachtige werk van Eva Kelder beschrijft heel raak het opgroeien van een jong meisje wiens leven geknot werd en hoe ze zich daaruit probeert te bevrijden. [lees meer op ogma]









Bekijk het boek bij Bol.


Anne van het groene huis


Ik moet bekennen dat ik Anne nog niet kende. Alleen van naam. Ooooh, maar wat een gemis voor mij, want wat is ze geweldig! Dit weesmeisje met het rode haar en haar rijke verbeeldingskracht en haar wijsheid en haar liefde voor de natuur en haar gave om dingen te zien en te benoemen zoals ze zijn.

'Waarom moet je knielen om te bidden? Als ik echt zou willen bidden, weet u wat ik dan zou doen? Ik zou naar buiten gaan, helemaal in mijn eentje, naar een geweldig grote akker of heel diep het bos in. En dan zou ik omhoogkijken naar de hemel, omhoog-omhoog-omhoog naar die prachtige blauwe hemel, die blauwheid waar geen einde aan lijkt te komen. En dan zou ik gewoon een gebed vóélen.'

Op Netflix kijk ik de serie en na 1 aflevering was ik al verkocht. Van uitgeverij Karmijn kreeg ik dit mooie recensie exemplaar. Is de kaft alleen al niet iets om verliefd op te worden? Later verschijnt er op Ogma een recensie over Anne.



Bekijk het boek bij Bol.

maandag 7 augustus 2017

Super simpele tomatensoep

Als je wilt dat je kinderen eens een keer iets anders eten dan brood, laat ze dan een klasgenootje uitnodigen die ouders heeft uit andere continenten!

Gemma en Ellie hadden op een vrijdagmiddag hun vriendinnetje uitgenodigd. Het vriendinnetje heeft Mexicaanse en Franse ouders. Het vriendinnetje vertrouwde me toe dat ze niet gewend is om brood te eten tussen de middag. Yeah! Ik zag mijn kans schoon om aan mijn kinderen te laten zien dat je echt wel wat anders kunt eten dan brood. Ik had verwacht dat ze dan gewend was om iets met bijvoorbeeld couscous of rijst te eten, maar ze zei dat ze bijvoorbeeld tomatensoep at.

Daar stond ik dan, en ik had geen idee waar ik zo snel tomatensoep vandaan moest halen. Totdat ik bedacht om een pakje tomato frito te verdunnen met water. Wat een succes was dat! Bij iedereen. Inmiddels is het echt een favoriet van ons. Soms op zondagavond met stokbrood en wat olijven erbij. Maar ook deze week is een vakantielunch er mee opgefleurd. Het wordt altijd met gejuich ontvangen.

Ik hanteer de volgende verhoudingen:
1 pakje Heinz tomato frito
0,5 l water
beetje gedroogde basilicum of Italiaanse kruiden
Soepballetjes erbij zou helemaal het summum zijn, maar dat is er nog niet van gekomen.

Tomato frito vind ik een mooie basis, omdat het van zichzelf al een dikke egale saus is. Door de bereiding - gebakken met ui en knoflook - heeft de saus van al heel veel smaak. Ik voeg zelf dan ook geen zout of peper of bouillonblokje meer toe.


zaterdag 5 augustus 2017

Mentale stress

We leven in een tijd waarin we veel in ons hoofd zitten. We werken veel meer met ons hoofd dan met onze handen. Meer nadenken, uitzoeken, regelen, organiseren, er komen veel prikkels op ons af en zorgen kunnen ons hele dagen bezig houden. In deze tijd wordt vaker een beroep gedaan op ons denken dan op ons doen. Dat we ons overbelast voelen is geen wonder. Iets doen in het huishouden, fysiek bezig zijn, vind ik vaak een plezierige tegenhanger voor mentale stress, maar soms snak ik ook naar absolute rust en stilte. De natuur in, waar je hoofd leeg waait, is ook een aanrader. Daar zou ik wel meer van willen, maar het lijkt er maar steeds niet van te komen.

Mijn moeder vroeg me laatst of ik een oefening wist die helpt bij hoge bloeddruk. Ik vroeg mijn meditatiedocente en ze stelde o.a. voor om de healing bij mentale stress te doen. Enthousiast gaf ik dat door aan mijn moeder en terwijl ik dat deed, dacht ik ‘dat zou ik zelf ook wel kunnen gebruiken.’ Soms heb je dat, dan geef je een ander een tip, die je zelf ook wel kunt gebruiken.

Het is een hele fijne ontspannende oefening, die er voor zorgt dat al die brij aan gedachtes, al die activiteit die bovenin je lichaam zit en je hoofd zo zwaar maakt, wat kan zakken en losser komt. De rest van je lichaam neemt alles wat vrij komt op en voert spanning af via je voeten. Vaak merk je dat je daarna de zaken weer helderder kunt zien en je niet zo blijft hangen in je gedachtepatronen. Het hoofd hoeft niet meer helemaal alleen te doen, maar de rest van het lichaam helpt nu mee.

Het is een oefening die ik graag doe bij familie of bekenden en geeft altijd meteen ontspanning.
Het is het fijnst als iemand anders ‘m bij je doet, omdat de energie van de ander zijn werk doet, maar je kunt ‘m ook bij jezelf doen, dan ga je als het ware in gedachten de punten langs. Je kunt met je vingers de onderkant van je schedel masseren. Daar hoopt zich vaak veel spanning op.


Verwijderen mentale stress


Als ik de healing doe, maak ik eerst contact met de ander door mijn handen op de schouders te leggen. Diegene zit op een stoel. Ik sta er achter.
Mijn handen laat ik net zo lang liggen totdat ik voel dat het genoeg is.
Met mijn handen ga ik over het voorhoofd, langs de nek, over de ruggenwervel naar beneden. Dit herhaal ik een paar keer.
Vervolgens laat ik mijn handen langs de zijkant van het gezicht gaan, zijkant van de hals, sleutelbeen en de bovenarmen.
Met mijn vingers ga ik over het midden van het hoofd.
Dan leg ik mijn ene hand op het achterhoofd en mijn andere hand op het voorhoofd. De hand op het achterhoofd een beetje als een kommetje over de bolling. Zo laat ik mijn handen een tijdje liggen. Dit geeft heel veel ontspanning.




Ik laat de hand op het voorhoofd liggen en ga met de andere hand langs de rand van de schedel. Hele kleine cirkels masseren de spanning los.
Mijn handen leg ik weer op het voorhoofd en strijk langs de wangen, kin, hals, sleutelbenen en de ruggenwervel.
Ik sluit af door mijn handen op de voeten te leggen. Dat voorkomt dat iemand zich heel zweverig en licht in het hoofd gaat voelen. Weer even aarden, ook om de energie af te laten vloeien.


(Onzuivere) energie wordt elke dag geproduceerd. Het is veel makkelijker om het weg te nemen dan om de productie van onzuivere energie te voorkomen.