dinsdag 20 februari 2018

Van waarde zijn (en een meditatie oefening)

Laatst las ik in een vaktijdschrift voor secretaresses dat 'wij secretaresses' ons vooral moesten blijven ontwikkelen en bijscholen om zo 'van blijvende waarde te zijn' voor de werkgever, voor de sector, voor de beroepsgroep, whatever.


Het werk verandert

Nu krijg ik sowieso al een beetje jeuk van het heersende credo binnen het secretaressevak dat 'het werk verandert'. Natuurlijk verandert het, alles verandert! Maar wezenlijk blijven dingen hetzelfde. Aan de basis is het werk van een secretaresse nog steeds hetzelfde; ondersteunend aan het grotere proces. Of post nu per papieren envelop binnenkomt of per mail; er moet op geantwoord worden. En afspraken moeten ook nog steeds gemaakt worden met echte personen, of dat nu in het kantoor van iemand is, of via een conference call.
Hele volksstammen aan coaches gaan voor goed geld  'ons secretaresse' vertellen dat ons werk verandert. Om vervolgens meerdere jaren achter elkaar datzelfde praatje te houden. Blijkbaar verandert er dan toch niet zoveel. In ieder geval niet het werk van de sprekers.
Ook denk ik: als je als secretaresse je vak om zeep wilt helpen dan moet je vooral zelf gaan roepen dat je vak verandert. Dan zijn er vanzelf anderen die voor jou gaan beslissen hoe jouw werk er vervolgens uit moet gaan zien.

Maar misschien ben ik gewoon ouderwets. Of cynisch.

Dus dat was al een deel van de irritatie.

Van blijvende waarde

Het tweede deel van irritatie waren de woorden 'van blijvende waarde'.
Ik voelde verontwaardiging opkomen. Hoezo, dacht ik? Ben ik alleen iets waard als ik continue voorop loop met vernieuwingen? Tel ik alleen mee als ik elk jaar cursussen volg om 'bij te blijven'. En volgens wiens maatstaf?

Ik dacht dat ik sowieso al iets waard was?! Als mens bijvoorbeeld. Als iemand met kwaliteiten en talenten. Maar ook omdat ik gewoon als medewerker, omdat ik goed ben in mijn werk, ook al loop ik niet alle trainingen af. Je zou maar zo kunnen denken dat je niet goed genoeg bent, als je dat steeds hoort, dat je moet zorgen dat je van waarde blijft. En het misschien ook wel nooit zal worden, omdat er altijd weer nieuwe eisen worden gesteld. Of het alleen maar kan worden als je aan die en die voorwaarden hebt voldaan.


Voorwaarden aan ons bestaansrecht


Aan ons bestaansrecht worden vaak voorwaarden gekoppeld. Door de buitenwereld; ouders, school, vriendjes, vriendinnetjes, werkgever. Maar ook door de maatschappij. Zoals een moeder maatschappelijk gezien pas meetelt als ze een betaalde baan buitenshuis heeft. Daarover schreef ik in het stuk Thuisblijfmoeder.

Die voorwaarden kunnen we al ervaren als we heel jong zijn. Als ik me maar goed genoeg gedraag, dàn krijg ik de aandacht van mijn vader/moeder. Als ik maar meedoe met de groep, dan krijg ik vanzelf vrienden. Als ik maar zorg dat ik lief ben, dan gaat mijn vader ook niet schreeuwen en schelden en gooien met meubels. Als ik maar hard genoeg werk, dan krijg ik dezelfde carrière kansen als mijn collega's. Als ik maar doe wat mijn partner van me wil, dan zal hij/zij ook niet bij me weggaan. Als ik me maar kleed zoals ieder ander, dan word ik ook niet gepest. Als ik maar doe en denk zoals de anderen, dan hoor ik er bij. Het gekke is dat we ons onwillekeurig gaan gedragen naar de voorwaarden die er aan ons gesteld worden. Daarover schreef ik Trek het je niet aan.

Al die voorwaarden (mijn voorbeelden zijn universeel, niet letterlijk op mij van toepassing), die er aan ons gesteld worden gaan voorbij aan het feit dat we al iemand zijn. Wat blijft er van ons over als we niet meer voldoen aan de eisen en wensen die de buitenwereld aan ons stelt? Zijn we dan opeens niets meer waard? Om bij mijn voorbeeld en mijn eigen werkveld te blijven: is een secretaresse die niet elke training of workshop afloopt, minder waard dan een secretaresse die dat wel doet? In de praktijk wordt er vaak neergekeken op de medewerker die in de ogen van de carrieretijger 'zijn tijd uitzit'.

Ook zonder die voorwaarden, ZIJN wij iemand.
In ieder van ons is een kern waarin besloten ligt wat voor ons wezenlijk is in het leven. Die kern is er altijd. Het blijft altijd bestaan en je kunt er altijd naar terugkeren. Hoe tumultueus je leven ook is, hoe diep je ook in de put zit, hoeveel tegenslag je ook hebt gekend.




Meditatie oefening STILTE


Als het onderwerp Van Waarde Zijn voor jou heel actueel is, als het je raakt en je wilt er aandacht aan geven, dan kun je de oefening die hieronder volgt gaan doen. Deze oefening helpt je om de stilte in jezelf te ervaren. Als je aandacht geeft aan die stilte in jezelf, kom je dichter bij jouw eigen kernkwaliteiten. Je hoofd wordt rustiger en je hart gaat meer open.

Oefening

Probeer je een moment te herinneren waarop je de stilte ervaren hebt. Dit kan vanalles zijn. In de natuur, in een ruimte, in de hectiek van een drukke stad. In een kerk, op een berg. Als er geen herinnering bij je naar boven komt, dan kun je je ook voorstellen dat je op een plek bent waar je die stilte zou kunnen ervaren.

Neem de tijd
om die ervaring te herinneren en aandacht te geven aan je lichaam. Hoe reageerde je lichaam op die stilte. Laat de resonantie toe.

Luister
met je oren. Naar de stilte om je heen. De stilte van een boom, een wolk, een brandende kaars, een slapend kind. Het kan een herinnering zijn, maar ook een voorwerp in het nu.

Ga
met je aandacht naar de bron van stilte, tenzij dit teveel onrust geeft in je hoofd. Eerst naar je oren. Daarna met je hart contact maken met het geluid van een boom, een wolk, een persoon, brandende kaars, jezelf. Kijk of je naar de oerbron van stilte kunt bewegen.

Doe
hetzelfde met je buik. Luister met je buik naar de stilte van een kaars, persoon, boom, wolk enz. Kijk vervolgens of je weer contact kunt maken met de bron van stilte.

Neem ongeveer 20 tot 30 minuten de tijd voor deze oefening.


Mediteren als onderdeel maken van je dagelijkse leven is een van de 6 praktische manieren om meer richting aan je leven te geven. 

vrijdag 16 februari 2018

Zelf maken: blueberry pancakes

Het is weer vrijdag, en tijd voor een Zelf Maken - blogpost. Ik merk dat deze blogposts erg gewaardeerd worden! Erg leuk om te zien dat de recepten zoveel bewaard worden en gedeeld.

Vrijdag is ook de dag dat ik altijd iets lekkers klaar heb voor de lunch als de kinderen thuis komen van school. Vorige week waren het bio knakworsten en bolletjes. Weinig zelfgemaakts daaraan, behalve de mayonaise, want die was op ontdekte ik op het laatste moment. Van de mayonaise kan ik later nog wel eens een blogpost maken, maar dan wil ik wat meer proefdraaien. Deze was gelukt en eetbaar, maar daar was alles wel mee gezegd.





Blueberry pancakes it is!

Het verschil tussen blueberry pancakes en reguliere pannenkoeken zit 'm in het beslag. Het beslag van pancakes is beduidend dikker. Er zit bijvoorbeeld alleen eigeel in, i.p.v. het hele ei en er is karnemelk aan toegevoegd.

Als ik deze pancakes wil serveren met de lunch, dan moet ik het wel van te voren voorbereiden, want er zit even iets meer werk in dan gewone pannenkoeken. De smaak is wel veel voller en rijker.

Ingrediënten

150 gr bloem
1 eetl. vanillesuiker
1 koffielepel bakpoeder
snufje zout
snufje nootmuskaat
40 gr. roomboter
1 dl. melk
1 1/4 dl karnemelk
2 eierdooiers
handvol blauwe bessen (ik gebruik bevroren van de AH)

Bereiding


Meng in een kom de bloem, suiker, bakpoeder, zout en nootmuskaat. Smelt in een pannetje de roomboter. Meng in een tweede kom de gesmolten boter met de melk, de karnemelk en de dooiers. Voeg al roerend het bloemmengsel aan het botermengsel toe.



Botermengsel en bloemmengsel

Het moet een dik, lobbig beslag worden.


Een dik lobbig beslag


Hoe dik je beslag wordt is een beetje afhankelijk van de kwaliteit van je melk, eieren en boter. Als je magere melk gebruikt en goedkopere (meestal dunnere) karnemelk, dan valt je beslag wat dunner uit. Je kunt dan wat bloem toevoegen. Als je beslag te dik uitvalt kun je wat (karne)melk toevoegen.
Je kunt er voor kiezen om het beslag een uurtje te laten rusten in de koelkast. Dan dikt het nog wat extra in. Maar laten we wel wezen, wie wil daar op wachten! ;-)


Doe olie (ik kies voor bakken altijd ararchideolie) in je mooiste koekenpan en schep daar met een soeplepel kleine eilandjes beslag in. Je ziet meteen het verschil in beslag: dit dikke beslag blijft mooi liggen. Spiek even of de onderkant een mooi kleurtje heeft en draai om als de bovenkant ook gestold is.



 






Als de pancakes klaar zijn leg je ze op een ingevette bakplaat, of met bakpapier of een silliconenmat.
Druk er een paar bevroren blauwe bessen in zolang de pancakes nog warm zijn. Schuif de bakplaat in een voorverwarmde oven op 160 C en bak nog ca. 8 minuten.





Smile!

Je zou ook de bessen mee kunnen bakken, maar ik heb daar zelf niet zulke goeie ervaringen mee. Als je ze meebakt dan doe je eerst een eilandje beslag in je pan, even wat laten stollen, dan druk je er een paar bessen in en keer om als je pancake er aan toe is.

Serveer met poedersuiker en ahornsiroop.




Enjoy!

Fijn weekend
Anita


maandag 12 februari 2018

De spirituele betekenis van Ronja de Roversdochter

Zoals jullie misschien wel (of misschien ook wel niet) weten, schrijf ik voor het allerleukste Nederlandse vintage boekenblog Ogma. Vorige week verscheen er een stukje van mij over Ronja de Roversdochter. Ik vind het zo'n bijzonder boek. Heel spiritueel ook, vandaar dat ik 'm hier op mijn blog ook plaats. Je kunt het boek momenteel supervoordelig voor €2 aanschaffen bij de boekhandel. En niet vergeten even een kijkje te nemen op de site van Ogma. De facebookliefhebbers vinden de pagina van Ogma hier.



Ronja de Roversdochter; stoer maar zacht


Van alle boeken van Astrid Lindgren fascineert Ronja de Roversdochter mij het meest. Hoewel het bijna ondoenlijk is om een favoriet uit haar oeuvre aan te wijzen, heeft Ronja toch wel mijn hart gestolen. Het is ook favoriet geworden van onze eerstgeborene. Zij noemt Ronja 'stoer, maar ook zacht'.

Gelaagdheid

Wat Ronja voor mij zo mooi maakt is de gelaagdheid van het verhaal. Er zit een veel diepere betekenis aan dit boek, dan alleen een spannend verhaal tussen rivaliserende roversfamilies, waarvan de kinderen vriendschap sluiten.

Noem het gepsychologiseer uit de polder, maar ik denk dat Astrid Lindgren met dit boek wilde beschrijven hoe een kind (zijzelf misschien wel) zich losmaakt van de ouders, met name de vader. Sterker nog, ik denk dat Astrid Lindgren met dit boek heeft verwerkt en verwoord hoe zij zelf de overgang van het kindzijn naar het volwassen worden heeft ervaren. Als je weet dat Astrid Lindgren op haar 18e ongepland zwanger werd en haar onbezorgde jeugd daarmee afgesloten werd, dan lees je het boek opeens in een heel ander licht. Voor mij is Ronja de Roversdochter een heel spiritueel boek!

Kloof

Het boek zit in mijn optiek vol van symboliek die daar op wijst! Als eerste is er de kloof tussen de twee burchten. Hoe letterlijk wil je het hebben?! De kloof die precies is ontstaan in Ronja's geboortenacht. Een donderslag die de burcht van Mattis in tweeën splijt. Later zal de rivaliserende Borkafamilie hun intrek in de andere helft van de burcht nemen. Dat is toch pure symboliek? Er ontstaat al een splitsing tussen vader en dochter op het moment dat het kind geboren wordt. Omdat elk kind 'zijn eigen' is. Als Ronja Birk (de zoon van de rivaliserende roversfamilie Borka) voor het eerst ziet, staan ze elk aan een kant van de kloof. Ze springen heen en weer. Daarmee zijn ze bezig om de kloof tussen hen te overbruggen.

Natuur

De natuur speelt ook een grote rol in dit boek. Wat draagt nu meer symboliek in zich dan de natuur? Ronja speelt graag en veel in haar geliefde bos. Zij is een met de natuur. Over de lente zegt ze: 'Ik voel de winter uit me wegstromen. Ik ben straks vast zo licht dat ik kan vliegen.'
Of wat dacht je van de mythische bosfiguren? De vogelheksen en de moenen. Als Ronja in haar geliefde bos speelt heeft ze momenten dat ze bang is. Dan komen de vogelheksen, die gemeen boven haar hoofd cirkelen. En als ze vast komt te zitten met haar voet in de aarde, dan zijn het de moenen, met hun holen in de grond, die aan haar trekken. Ben ik de enige die daar de symboliek van ziet? Dat als je angstig bent, je gedachten met je aan de haal kunnen gaan. En hoe je als je denkt dat je laatste uur geslagen heeft, je het gevoel hebt dat je door de aarde verzwolgen gaat worden en weer tot compost wordt?


Vader/dochter relatie

In de ogen van vader Mattis is zijn dochter Ronja alles! Geen verkeerd woord mag over 'zijn Ronja' gezegd worden. Ronja is voorbestemd om roverhoofdman te worden, maar zij denkt daar anders over. Zij heeft kritiek op het werk van haar vader, hoewel zij hem wel liefheeft. In het boek is de band met de vader heel nadrukkelijk aanwezig. De band met de moeder is meer op de achtergrond. Het verbaast me dan ook niet dat in een van Lindgrens biografieën is te lezen dat zij een sterkere band had met haar vader, dan met haar moeder.
De verwijdering tussen Ronja en haar vader is zo pijnlijk echt. 'Het deed Ronja veel verdriet dat Mattis een koppige roverhoofdman was geworden zonder een greintje verstand in zijn hoofd. Het was nu net of Birk de enige was bij wie ze in moeilijke omstandigheden haar toevlucht kon zoeken.'
Als Mattis Birk gevangenneemt, gaat Ronja in verweer. Dat neemt haar vader haar niet in dank af. Zij wil zijn dochter niet meer zijn en voor haar vader bestaat ze niet meer omdat ze het voor Birk opneemt. Zij kiest de kant van de 'vijand'. Hij ontkent het bestaan van zijn dochter. 'Ik heb geen kind'. Au!

Broer/zus liefde

Aanvankelijk zijn Ronja en Birk rivalen. Zoals hun vaders. Maar als ze een paar keer elkaars leven redden, dan verandert hun vijandschap in vriendschap. Zo zelfs dat ze elkaars broer en zus worden. Maar die broer/zus liefde die wordt zo innig beschreven, dat het eerder de band tussen geliefden beschrijft. Als Ronja vanwege een strenge winter Birk al maanden niet heeft gezien: 'Toch wilde ze alles doen om bij Birk te komen. Ze verlangde naar hem. Ze begreep zelf niet hoe het kwam!' De ultieme afscheiding zie je als Ronja en Birk besluiten om samen in het bos te gaan wonen. Daar maken de twee een huis voor zichzelf. Hoe symbolisch wil je het hebben?

Of Astrid Lindgren het verhaal werkelijk zo bedoeld heeft, dat weet ik natuurlijk niet. Misschien lees ik dingen die er niet zijn en vul ik maar wat in. Fascinerend is het wel en ik heb in ieder geval het goed dat ik met het lezen van Ronja de Roversdochter, de schrijfster weer een beetje beter heb leren kennen.

Zien jullie ook die gelaagdheid in Ronja de Roversdochter?

Hartelijke groet,
Anita