vrijdag 15 december 2017

Yoga: ont-stressen van je bovenrug en schouders

De laatste weken stonden in het teken van 'de schouders er onder' om al het werk gedaan te krijgen. Dat begon al in oktober, met de verjaardag van onze meiden. Ondertussen proberen mijn werk af te ronden. Helemaal zou niet lukken, maar wilde wel met een gerust hart weg kunnen gaan. Sinterklaas klopte ook aan de deur en nou ja, dan zijn de dagen wel gevuld. Ik ging steeds krommer lopen met alles wat ik op mijn schouders had. Een mens laat soms de schouders hangen als er geen eind aan lijkt te komen.

Sinds kort zit ik op Instagram zoals sommigen van jullie gemerkt hebben - je kunt me vinden als https://www.instagram.com/anitasdagboek/.
Tara Stiles - die ik volg op instagram - deelde een leuk filmpje van een oefening voor de schouders. Ont-stressen van de schouderspieren. De schouders en rugspieren onder spanning zetten met zo'n oefening is heel heilzaam. De spanning loopt er uit zodra je los laat. Het is een heerlijk simpele oefening. En je gaat er weer rechterop van lopen.

Ik zocht het filmpje erbij op youtube. Je kunt volstaan met de eerste paar minuten, tot en met dat je je voeten naar achteren doet. Wiebel een beetje heen en weer, dat is fijn voor de onderrug en dat is het. Je kunt natuurlijk de rest van het filmpje ook nadoen, maar je kunt het ook overdrijven denk ik dan altijd :-).  Wat mij betreft moet je met yoga niks forceren. Onderzoeken en voelen zijn de toverwoorden.
Lees hier over hoe je thuis een yoga routine op kunt bouwen. En hier deel 2.

Enjoy!







maandag 11 december 2017

Een nieuw begin

Ik schreef al een keer dat ik niet zo vaak over mijn baan buitenshuis vertel.
Dus schrijf ik nog maar een stukje over mijn baan :-D  Sinds kort ben ik namelijk aan ander werk begonnen – wel bij dezelfde werkgever.
Al langer had ik de wens om wat anders te gaan doen, iets anders dan secretaresse. Het secretaresse-werk is weliswaar heel erg gevarieerd, maar in die veelheid aan werkzaamheden blijft alles een beetje oppervlakkig. Ik wilde me wel weer eens toeleggen op iets specifieks. Dat klinkt niet zo moeilijk te realiseren, maar zelfs binnen een grote organisatie als een universiteit blijkt dat in de praktijk nog niet mee te vallen. Niet alleen inhoud van het werk is belangrijk, maar ik neem ook mijn uren en salaris in overweging. Al met al levert dat nogal wat beperkingen op.

Een tijdje terug stuurde ik een vrijblijvend mailtje naar een afdeling en ik kreeg prompt antwoord; dat ze net weer wilden gaan werven en of ik mijn cv wilde sturen. De week daarop ging ik op gesprek en ik mocht beginnen als ik wilde!

11 jaar heb ik op mijn – inmiddels – oude werkplek gewerkt. Dat klinkt echt als een lange periode, maar het voelt eerder als één groot lang jaar waarbij alle herinneringen in elkaar overvloeien. Alles voelt als de dag van gisteren. Schijnt zo in zijn werk te gaan als je ouder wordt.

Ik heb een ontzettende leuke laatste werkweek gehad, iedereen had echt even aandacht voor mijn vertrek (wat overigens formeel geen echt vertrek is, want ik word als het ware uitgeleend – ik mag weer terugkomen als het op niets uitloopt).
Ik heb prachtige cadeaus gekregen en heel veel warme woorden, dat deed me echt goed.
Maar dat is tegelijk ook gek, want zoveel mooie woorden hoor je nooit als je er gewoon werkt :-).

Voorlopig mijn laatste ritje op deze route

Dag Binnenstad - met een hijskraan die de weg blokkeert ;-)


Prachtig bos bloemen gekregen van directe collega's en een mooie klankschaal.


Doosje echte bonbons van 'mijn' decaan - ze zijn inmiddels al op ;-)


Getrakteerd op zelfgemaakt lekkers. Mijn eigen favorieten: monchou, worteltaart, appeltaart zonder roomboter


Nieuwe parkeerplek voor mijn fiets :-)


Op mijn nieuwe afdeling ben ik heel hartelijk ontvangen. Het is er compleet anders dan op mijn oude werkplek, echt op geen enkel front te vergelijken, hoewel ik dat natuurlijk wel doe. Ik merk dat ik een mooie tijd gehad heb op mijn oude werkplek, maar dat ik het nu wel heel fijn vind om er los van te komen. Even niet meer de verantwoordelijkheid voor zoveel dingen te voelen. Altijd dat werk dat aan me trok, ook als ik thuis was, want het was best een veeleisende baan. Het is dan ook meer een afscheid van mijn werkzaamheden dan van mijn collega’s.

Ik word echt blij van mijn nieuwe werk en mijn nieuwe werkomgeving. Het is gewoon fascinerend hoe er weer vanalles bovenborrelt in mij. Ik kijk naar mezelf met verwondering. En tegelijk zie ik ook dat ik dingen nog steeds op dezelfde manier aanpak. Je hoopt toch ergens stiekem dat je bepaalde eigenaardigheden (die eeuwige houterigheid in omgang met anderen, altijd structuur aan willen brengen, maar dat chaotisch aanpakken) in een nieuwe omgeving kwijtraakt.

Het bijzondere is dat ik hier over gedroomd heb, over deze nieuwe baan. Vorig jaar tijdens de twaalf heilige nachten. Een vooruitblik op wat me te wachten stond.  Als het jou lukt om ’s morgens even de beelden van de nacht vast te houden, dan zou ik ze opschrijven! Het is ontzettend verhelderend om er later in terug te bladeren.

Met deze nieuwe baan begint er weer van alles te stromen en dat voelt goed. Er komt weer ruimte voor iets nieuws en dat werd wel weer tijd. Ik ben benieuwd hoe het zich terugvertaald naar mijn blog.

Lieve groet,
Anita

zaterdag 2 december 2017

Seizoenstafel: Sinterklaas 2017

Daar is 'ie weer: Sinterklaas!
En ook daar is 'ie weer: die drukke tijd van het jaar. Die begint voor ons eigenlijk al in oktober, wanneer de meiden jarig zijn. Het is gewoon een doorlopende voorstelling met zaken die mijn aandacht vragen. Om het een beetje bij te benen en toch ook de dingen te blijven doen voor mijn gezin die ik belangrijk vind, komt het schrijven van stukjes op een laag pitje te staan. Een héél laag pitje. Ik heb daar moeite mee moet ik zeggen. Zoveel stukjes die bij me opborrelen, maar die ik niet uit kan werken en vervolgens hun actualiteit verliezen. Zucht.
Het is een terugkerend thema. Ik vermoed dat het volgend jaar vergelijkbaar is.

Daar door naar mijn seizoenstafel van dit moment!
Mijn schoonzus maakt heel veel vilten popjes. Voor de seizoenstafel. Ik kreeg laatst een paar tassen vol spullen voor allerlei seizoenen. Ik mocht er mee doen wat ik wilde. Dit waren popjes uit haar begintijd, ze vond ze zelf niet allemaal even mooi. (Is niet waar hoor!). Aanvankelijk wilde ik ze niet bewaren, wegens 'nee, ik wil niet meer spullen erbij, ik wil spullen er uit!!!'. Misschien naar de school of misschien naar de huisartsenpraktijk waar een seizoenstafel is. Maar het werd herfst en ik viste er leuke herfstpullen uit en ik vond het wel mooi dat haar spullen nu bij mij thuis zijn.

En nu staan de Sinterklaasspullen op mijn kleine seizoenstafel! Wel zonder de Goedheiligman, die zit er niet bij, maar Amerigo wel en heel veel Zwarte Pieten. Het valt bijna niet op dat de Sint er niet bij is.

Heel leuk is dat mijn kleine, simpele seizoenstafels de aandacht trekken. Zo kreeg ik een tijd geleden het verzoek van de Vrije School Mareland in Leiden of ze een paar foto's mochten gebruiken voor hun nieuwsbrief.





krijtstift kamerdeur

Zie ginds komt de stoomboot - op het keukenraam

Een hele gezellige Sinterklaastijd gewenst, voor iedereen die het viert en ook die het niet viert. 

Groet Anita!